Dakpan classificatie

Klei tegels
De belangrijkste materialen van het hellende dak zijn divers: hout, schors, bamboestrips, riet, stro en zelfs steenslag. Deze materialen zijn echter slecht waterdicht en hebben een korte levensduur. Pas toen er kunstmatig gebakken kleitegels verschenen, werden ze als echte dakbedekkingsmaterialen beschouwd. De zogenaamde "Qin-stenen en Han-tegels" verwijzen naar de verschijning van kleitegels in mijn land meer dan 2,000 jaar geleden. Kleitegels zijn gemaakt van klei met weinig onzuiverheden en een goede plasticiteit als belangrijkste grondstof. Ze worden gemaakt door water toe te voegen, te roeren, embryo's te maken, te drogen en te sinteren. Ze kunnen worden onderverdeeld in platte tegels en nokpannen op basis van hun gebruik, en in groene tegels en rode tegels op basis van hun kleuren. Volgens de nationale norm "Kleitegels" (GB1170-89) zijn er drie soorten platte tegels: I, II en III, en de afmetingen van elk type zijn respectievelijk 400 mm × 240 mm, 380 mm × 225 mm en 360 mm × 220 mm. De minimale buigbelasting van een enkele dakpan mag niet minder zijn dan 680N. De dakpannen die een dak van 1M2 bedekken, mogen niet meer dan 55 kg water absorberen. De vorstbestendigheidseis is dat er geen delaminatie, scheuren of afbladderen mag optreden na 15 vriescycli. De ondoordringbaarheidseis is dat er geen druppelvorming mag optreden. Nokpannen worden onderverdeeld in twee klassen: eersteklas en gekwalificeerd. Hun lengte- en breedteafmetingen zijn respectievelijk groter dan of gelijk aan 300 en 180. De buig- en vorstbestendigheid van een enkele nokpan zijn hetzelfde als die van platte dakpannen. Klei wordt voornamelijk gebruikt voor hellende daken van civiele en landelijke gebouwen.
1. Productclassificatie, klasse en specificatie
(1) Classificatie op basis van productieproces
a. Vlakke dakpannen en nokpannen die worden gemaakt door het persen van dakpannen na het vormen en bakken, worden geperste vlakke dakpannen en geperste nokpannen genoemd;
b. Vlakke dakpannen en nokpannen die worden gemaakt door het extruderen van dakpannen na het bakken, worden geëxtrudeerde vlakke dakpannen en geëxtrudeerde nokpannen genoemd;
c. Handgemaakte nokvorsten zijn nokvorsten die door handmatig vormen en bakken worden gemaakt.
(2) Classificatie op basis van gebruik
a. Kleipannen worden gebruikt als waterdichte bedekkingsmaterialen voor daken, waaronder geperste platte pannen en geëxtrudeerde platte pannen (ook wel platte dakpannen genoemd);
b. Kleinokpannen worden gebruikt als waterdichte bedekkingsmaterialen voor de nok van huizen, waaronder geperste nokpannen, geëxtrudeerde nokpannen en handgemaakte nokpannen (ook wel nokpannen genoemd).
(3) Klassen Producten worden onderverdeeld in drie klassen: superieur, eersteklas en gekwalificeerd op basis van maatafwijking, uiterlijke kwaliteit en fysieke en mechanische eigenschappen.
2. Meting van de maatafwijking
(1) Geperste platte tegels meten de effectieve lengte, geëxtrudeerde platte tegels meten de werkelijke lengte; platte tegels meten de effectieve breedte. Nauwkeurig tot 1 mm, minder dan 1 mm wordt afgerond naar 1 mm.
(2) De grootte van platte tegels moet worden gecontroleerd op het midden van hun werkelijke lengte en breedte.
3. Inspectie van de uiterlijke kwaliteit
(1) Inspectie van kromtrekken
a. Het kromtrekken van vlakke tegels moet worden gecontroleerd met een kromtrekliniaal.
b. Het kromtrekken van platte tegels moet voornamelijk worden gecontroleerd op het tegeloppervlak en de tegelzijde. Plaats de kromtrekinspectieliniaal in de opening tussen de liniaal en de platte tegel en meet de kromtrekwaarde op het maximale kromtrekpunt.
c. Controleer de kromming van nokpannen met speciaal gemaakte monsters. Plaats bij het controleren de nokpankop op monster A en plaats deze op natuurlijke wijze, en meet de maximale opening tussen de twee onderste randen en het onderste oppervlak van het monster. Plaats tegelijkertijd monster B op het uiteinde van de tegel en meet de opening tussen de twee voeten van B en het onderste oppervlak van A. De bovenstaande maximale openingwaarde δ is de krommingswaarde van de nokpan.
(2) Inspectie van scheuren: meet de maximale rechte-lijn afstand tussen de twee eindpunten van de scheur op de tegel. Een doorgaande scheur verwijst naar een scheur die doordringt van de voorkant van de tegel naar de achterkant; voor gebogen lijn en pruimenbloesem scheuren, bereken de maximale rechte-lijn afstand; wanneer er meer dan twee scheuren zijn, wordt de grootste geselecteerd.
(3) Inspectie van ontbrekende randen en hoeken: meet de maximale schadelengte van het defect op het tegeloppervlak. Als de maximale diepte van de ontbrekende randen en hoeken in de dikterichting van de tegel minder dan 4 mm is, wordt dit niet behandeld als ontbrekende randen en hoeken.
(4) Inspectie van underfire tegels, mute tegels en lime burst tegels: Underfire en mute tegels worden geïdentificeerd op basis van de kleur en het klopgeluid van de tegels. Als het echt niet mogelijk is om te bepalen, wordt de antivriestest gebruikt om te bepalen. Meet de maximale diameter van het lime burst punt op de tegel. Als het niet groter is dan 10 mm, wordt het niet geteld als lime burst tegel.
4. Neem 5 monsters voor de buigbelastingstest. Plaats de natuurlijk gedroogde tegels met de voorkant naar boven op twee beugels van de testmachine met een overspanning van L0. Voor de vlakke tegeltest moet één beugel dicht bij de tegelophangstrip van de achterste klauw zitten en wordt er vervolgens een geconcentreerde belasting in het midden aangebracht. De beugel en de belastingsstang zijn beide ronde assen met een diameter van 20￣30mm. De drie assen moeten evenwijdig aan elkaar zijn en de belasting moet loodrecht op het tegeloppervlak staan. De belasting wordt gelijkmatig aangebracht met een snelheid van ongeveer 100N/s totdat het monster breekt. De belastingswaarde op het moment van breuk is de buigbelasting van de tegel. Daaronder wordt de gemiddelde waarde van de buigbelasting van 5 tegels de gemiddelde buigbelastingswaarde genoemd en de minimale buigbelastingswaarde van een enkele tegel onder de 5 tegels wordt de minimale buigbelastingswaarde genoemd.
5. Vorstbestendigheidstest Neem 5 monsters, week ze 24 uur in schoon water, doe ze in een vriezer die van tevoren is gekoeld tot onder -15 graden, houd ze bevroren op -15--20 graden gedurende 3 uur, haal ze eruit en doe ze in water van 15~20 graden om ze 2 uur te laten ontdooien, wat een vries-dooicyclus wordt genoemd. Herhaal 15 vries-dooicycli, observeer en registreer of de tegels delaminatie, scheuren, afbladderen en andere schade hebben.
6. Massatest voor verzadigde waterabsorptie Neem 5 monsters, laat ze 24 uur weken in schoon water, veeg de waterdruppels op het oppervlak af met een natte handdoek, weeg ze tot op 1 g, bereken de gemiddelde waarde en vermenigvuldig deze met het aantal dakpannen dat nodig is om 1 m dak te bedekken. Dit wordt de massatest voor verzadigde waterabsorptie van de dakpan genoemd.
7. Test op waterdichtheid Neem 3 monsters, reinig de natuurlijk gedroogde platte tegels en plaats een cirkel van afdichtblokken met een hoogte van 25 mm rond de buitenrand van de voorkant van de platte tegels als een wateromhullingsframe. Het op deze manier gevormde wateromhullingsgebied moet dicht bij het praktische gebied van de platte tegels liggen. Plaats het voorbereide teststuk op een beugel die handig is voor observatie en houd deze horizontaal. De beugel mag niet binnen het observatiegebied worden geplaatst. Nadat het stabiel is, injecteert u langzaam schoon water in het waterframe. Het waterniveau moet groter zijn dan 15 mm vanaf het ondiepste deel van het tegeloppervlak. Houd deze toestand 3 uur aan en kijk of er waterdruppels op de achterkant van de platte tegel zitten.